Kobylin to jedno z najstarszych miast polski liczących sobie ponad 700 lat. Nazwa miasta Kobylin, znanego w swych początkach historii również pod nazwą Wenecja, sięga roku 1289, dokładnie 15 sierpnia tegoż roku , kiedy to pojawia się w dokumencie arcybp. Jakuba Świnki wystawionego dla tutejszego kościoła. Kolejna wzmianka pochodzi z 6 lutego 1303 roku, z dokumentu wojewody Mikołaja wydanym w Kaliszu. Wynika z nich, że miasto założono na prawie polskim. Prawo magdeburskie otrzymało 21 grudnia 1430 roku od króla Władysława Jagiełły.

Pierwszymi właścicielami Kobylina w XIII i XIV wieku byli wojewodowie kaliscy, w tym ród Łodziów. Prawdopodobnie z rodu Łodziów pochodził rycerz Tomasz Kobylic, czyli syn "Kobyły" od którego wywodzi się nazwa Kobylin. Najwybitniejszą postacią tego rodu był Mikołaj Przedpełkowic wojewoda kaliski, wierny współpracownik Przemysława II. W wyniku powiązań rodzinnych w XVI wieku dobra kobylińskie przeszły na własność Jerzego Konarskiego herbu Abdank, kasztelana międzyrzeckiego i wojewody kaliskiego, ożenionego z Agnieszką córką Kobylińskich. Po jego śmierci dobra przejął jeden z jego synów Jan. Niestety umiera w 1600 roku, Kobylin przechodzi w ręce wdowy po nim, która wkrótce wychodzi powtórnie za mąż za Wojciecha Sobieskiego. Ten jednak również niedługo umiera. Wdowa zleca zarząd nad swymi dobrami Abrahamowi Sieniucie ożenionemu z wnuczką Jana Konarskiego. W latach 1683 - 1696 dobra kobylińskie stanowiły własność rodu Leszczyńskich, w tym także i Stanisława Leszczyńskiego, króla polskiego, który niekiedy osobiście bywał w Kobylinie. Po abdykacji Stanisława Leszczyńskiego miasto dostaje się w ręce nowego nabywcy, którym zostaje zaufany przyjaciel Augusta III Aleksander Józef książe Sułkowski. Człowiek silnie zniemczony, chętnie widzący w swych dobrach osadnictwo niemieckie. Rok 1791 to kolejna zmiana właściciela dóbr kobylińskich, nowym panem tych dóbr staje się Maksymilian Mielżyński. Zmiana właścicieli nastąpiła również w 1861 roku, kiedy to z nadania króla Prus Kobylin przejął książe Reussa. Taki obraz sytuacji trwa do 1918 roku tj. do momentu odzyskania niepodległości przez Polskę.

Kobylin pozostaje prawidłowo rozwijającym się i chyba dość typowym miastem średniej wielkości, ośrodkiem lokalnego rynku. Choć nie otwierały się przed nim perspektywy wspaniałej kariery, ponieważ omijały go główne szlaki handlowe, miasto umiało wykorzystać możliwości jakie otwierały mu ówczesne czasy.

Miasto Kobylin może się poszczycić chyba jako nieliczne z tej wielkości miast w Polsce tyloma uczonymi. Do których należeli: Stanisław - bakałarz, a w późniejszym czasie mistrz nauk wyzwolonych i profesor uniwersytetu krakowskiego; Maciej - doktor dekretów, profesor teologii i trzykrotny rektor krakowskiej uczelni, jego imiennik Maciej profesor teologii; Andrzej - bakałarz uniwersytetu wiedeńskiego; Mikołaj i Szymon - bakałarze oraz Kasper również bakałarz i mistrz nauk. Przyjmuje się, iż w latach 1403 0 1430 na Uniwersytecie Krakowskim studiowało 10 osób z Kobylina, choć w dokumentach można odnaleźć 30 studentów, którzy podali Kobylin jako miejsce swego urodzenia, jednak w Polsce istnieje kilka miejscowości o tej nazwie, zaś w Olkuszu mieszkała rodzina mieszczańska o nazwisku Kobyliński. Najsłynniejsi synowie ziemi kobylińskiej to jednak Andrzej Glaber i Samuel ze Skrzypny Twardowski. Pierwszy z nich to tłumacz, profesor Akademii Krakowskiej, propagator oświaty wśród kobiet, inicjator nowych metod dydaktycznych autor licznych prac. Drugi czołowy i najpłodniejszy z poetów okresu baroku - kronikarz. Brał udział w wojnach z Turkami, Tatarami i Kozakami. Życie swe poświęcił wojowaniu i pisarstwu.